Τίκι-Τίκι-Άθενς

ένα βιβλιοπωλείο, ένα πλαστικό σφηνάκι, ένα περιοδικό, μία ευθυμία, ένας χωρισμός, άγνωστοι, ένα άσπρο κολλιέ, μουσική, ένα κέρμα, ένας συντάκτης, μία νύχτα, καπνός, ένα αγόρι, ένα μαλακό κασκόλ, μία φίλη, δυό αφυδατωμένα χείλη, λίγη προστυχιά, ένα ταξίδι στην Αυστραλία, ένας υπερκινητικός καρτουνίστας, μία μαμά, ένα πΑρτυ-πΑρτυ, μία κούραση, δύο τεύχη, μία κάρτα λευκή, ένα παιχνίδι, μία έκπληξη, μία πρώην, ένας απορημένος, ένα χαμόγελο από κείνα, το Τίκι-Τίκι-Άθενς, ένας αντικατοπτρισμός, μια βλακεία, μία παρακολούθηση, ένα τραπέζι, μία γκριμάτσα, μία ταινία, λίγα παραπάνω κιλά, κουτσομπολιό, ένα αριστερό αυτί, μία αμηχανία, στίχοι, δύο μπότες, ένα τατουάζ, ένα κάτι, ένας αργός ταρίφας, λίγες πόλεις, μία απειλή, λίγα 'τι?', ένα απροσδιόριστο χρώμα ματιών, ένα παρελθόν, μία ερώτηση, λίγο φρου-φρου, μία αναμαλλιασμένη, κάποιοι δήθεν, μία φιλαρέσκεια, ένα αυτοκίνητο, κι άλλο παιχνίδι, μία τάση φυγής, ένας εφηβικός έρωτας, μία κάρτα άφαντη, κι άλλη παρακολούθηση, λίγες εξυπνάδες, ένα πολύ φουσκωτό μπουφάν, μία κομπάρσα, λίγες σπίθες, πολλά cd, ένα δεξί αυτί, ένας πονοκέφαλος, ένα φυστίκι, μία ιστοσελίδα, ένα πιάνο, μία ανασφάλεια, λίγα γαλλικά, μια ανακατωσούρα, δυνατή μουσική, ένας μοντέρνος, μία ψευδαίσθηση.

ψαροκοκκαλίζω

είναι πίσω ένα ζευγάρι. όχι απαραίτητα ερωτικό. ίσως φιλικό. ίσως φοιτητικό. είναι πάντως ζευγάρι με την έννοια του θηλυκού-αρσενικού. είναι κι ένα πιτσιρίκι από διπλανό τραπέζι αποφασισμένο να του κάνει παρέα. δεν το αφήνει σε ησυχία. το αρσενικό κομμάτι του ζευγαριού παλεύει για τη σειρά του να συνεχίσει τη συζήτηση με το θηλυκό κομμάτι. θέλει να μιλήσει ο άνθρωπος, να πει τα δικά του. προς στιγμήν φαίνεται να τα παρατά. ήρθε και το φαγητό. να ξυπνά το μητρικό ένστικτο του θηλυκού; τι γίνεται; είναι όμορφο το αγοράκι. στο δικό του το τραπέζι δεν το κάνουν ζάφτι. με το μεγάλο το αγοράκι όμως δεν υπάρχει τίποτα να πεις; το μικρό φεύγει. μόνο πιρούνια ακούγονται. είναι ένα εστιατόριο που βλέπεις τη φωτιά της σχάρας μέσα από τζάμι. μυρωδιά δεν έρχεται. μόνο η φωτιά ζεσταίνει τα πιάτα. και ο ψήστης δεν είναι θέαμα κακό. βλέπεις μπροστά και καλαμιές μπηγμένες σε βότσαλα άσπρα, καταθάλασσα. διάλλειμμα τέλος. ο πιτσιρίκος επέστρεψε.(κενό). ο πιτσιρικός πάει στο τραπέζι του για παγωτό. το ζευγάρι συζητά. να ασχοληθείς και άλλο; ήρθαν οι χυλοπίτες.
-τι έχεις ρε μπίλυ;
-...(αχνή ή ανύπαρκτη απάντηση)
το ζευγάρι φεύγει.
καλές οι χυλοπίτες με τα θαλασσόφρουτα, αλλά ήρθες για ψάρι φρέσκο, τσιγκουνεύτηκες και πάλι κάλυψες την ανάγκη αυτή με κρασί. όμως όταν τρως το εσωτερικό από τα όστρακα, αυτά μένουν άδεια στο πιάτο καταλαμβάνοντας χώρο, εμποδίζοντας τη γεμάτη πιρουνιά από χυλοπίτες. ένα όστρακο, μια μεγάλη λαχταριστή γυαλιστερή έχει μείνει ερμητικά κλειστή. πιθανόν και χαλασμένη. τα μαζεύεις σε μία άκρη του πιάτου. τα συμμαζεύεις. το κλειστό, μεγάλο πού να το πας; πιάνει παντού τόσο, μα τόσο χώρο.περνάει ώρα. μπουκάρει η αύρα από τρεις γκέυ-φρέντλυ και την ιντελεκτουέλ συνοδό τους. δεν ακούγονται τα λόγια τους. η μουσική ωραία και η ησυχία καλύτερη μέσα στον κόσμο. το ξύδι που χρησιμοποιούν είναι το ευτελές ξύδι ΤΟΠ. αλλά ο εσπρέσσο ήταν κερασμένος.

(και με αυτά και με τούτα βούτηξα στον μετανάστη :-))

δημόσιες τουαλέτες

ένα αξιόπιστο μέτρο για να καταλάβεις πόσο κάποιος ζει στο 'δρόμο' είναι το πόσες δημόσιες τουαλέτες επισκέπτεται και πόσο χρησιμοποιεί την τουαλέτα του σπιτιού του. αν μπαίνει σε μαγαζιά μόνο για την ανάγκη του και αν ακόμα ντρέπεται γι'αυτό.πόσες μνήμες έχει από άσπρα πλακάκια, κόκκινα πλακάκια, βαμμένους τοίχους, γκράφιτι, βρωμιά, χλωρίνη, καθρέφτες, σαπούνια,ανακούφιση, αποσυντονισμό, βιασύνη, έλλειψη απομόνωσης.θα μπορούσε κάποιος να κάνει ακόμα και διδακτορικό για τον καθορισμό μιας σταθεράς του φαινομένου.

η μοναξιά του δρόμου γίνεται εντονότερη την ώρα της τουαλέτας. καθ'όλη τη διαδικασία της. από την αναζήτηση της στην είσοδο, στην επίτευξη του σκοπού,στην αναζήτηση χαρτιού, στο είδωλο σου στον καθρέφτη, στην αναζήτηση σαπουνιού και πάλι στην αναζήτηση χαρτιού μέχρι την επαφή με το απεχθές πόμολο της εξόδου.πάνε και βάζουν πόρτες με αισθητήρα στα πιο άχρηστα μέρη και εκεί που θα'πρεπε...τσ..τσ..τσ...το θετικό που μπορεί να βγει για τον ατυχή που το βιώνει είναι ότι αν μια μέρα του δοθεί η ευκαιρία να διαλέξει πλακάκια μπάνιου θα είναι πλέον ειδικός...

το πώς φέρεται κανείς στο ενδεχόμενο της δημόσιας τουαλέτας φανερώνει στοιχεία του τρόπου ζωής, ακόμα και της ιδιοσυγκρασίας του.γυναίκες που σκάνε δυο-δυο. Άνθρωποι που γράφουν στις πόρτες και τους τοίχους.γυναίκες που βάφονται και σιάζουν τη φούστα. παιδιά που καπνίζουν. γυναίκες που σκέφτονται, οργανώνουν την ώρα της τουαλέτας.παιδιά που κάνουν σεξ. γυναίκες που πιάνουν μονότερμα το νυπτίρα.εθισμένοι που καπνίζουν.μητέρες που προσπαθούν να σώσουν και να απολυμάνουν μωρά από την επαφή με το δημόσιο μικρόβιο.τύποι που δε χτυπάν την πόρτα. τύποι που δεν απαντάν όταν τους χτυπούν την πόρτα.γυναίκες που ψάχνουν πως ανοίγει η βρύση.άνδρες που αρνούνται πεισματικά την τυπική δημόσια τουαλέτα και χαρίζουν σε όλους την ομορφιά της ανακούφισης τους στους δρόμους, στα πάρκα,στα πάρκινγκ,πίσω και μπροστά από δέντρα (σε μέρη που στην τελική αποτελούν μη συμβατικές μορφές δημόσιας τουαλέτας).περίεργο πάντως που οι ουρές των γυναικών στις τουαλέτες είναι διαρκώς μεγαλύτερες από των ανδρών παρ'όλη τη φήμη της μεγάλύτερής τους φούσκας?

κι όλα αυτά γιατί...εδώ που είμαι μέρες, μήνες τώρα για να τραβήξω καζανάκι πρέπει να βάλω το χέρι μου μέσα στο νερό, να πιάσω και να τραβήξω το λάστιχο που το αδειάζει. Και μόλις κόπηκε και το νερό...χεχε...δεν πιστεύω να αηδίασε κανείς!!!